L'étranger

In 1942 verscheen de roman L’étranger van de Franse schrijver Albert Camus. Het verhaal werd door critici omarmd als een ‘existentialistische parabel’, maar Camus moest zelf niets weten van het label ‘existentialisme’. Hij meende dat in essentie het bestaan absurd en zinloos is, en precies dat wilde hij ook met dit verhaal laten zien. Het werd al eerder verfilmd, o.m. door Luchino Visconti in 1967, ditmaal heeft François Ozon, de regisseur die zich alle filmgenres thuis voelt, het verhaal opnieuw onder handen genomen, met Benjamin Voisin in de hoofdrol en in zwart-wit.

Meursault, een wat wereldvreemde en kleurloze kantoorbediende bij een rederij, krijgt het bericht dat zijn moeder is overleden. Ze woonde in Algiers, dus daar reist hij heen voor de begrafenis. Hij laat geen traan tijdens de plechtigheid, is er geen emotie te bekennen. De volgende dag begint hij een verhouding met zijn vroegere collega Marie. Zij hoopt op meer, maar hij wil zich niet binden. Liever trekt hij op met de louche Raymond Sintès, een gevaarlijke vriendschap, zo zal al snel blijken.