De Indische tafel, jongens van de Japanse kampen

De mannen zijn inmiddels in de negentig, maar nog elke week komen ze samen voor een Indonesische lunch. Tijdens het eten blikken ze terug op hun jeugd in Nederlands-Indië, zoals Nederland haar kolonie destijds noemde. Hun jeugd, het verleden was iets waarover men maar weinig sprak, al was het maar omdat de herinneringen te pijnlijk zijn. Een aantal van hen zat tijdens WO II opgesloten in Japanse interneringskampen, plekken waar vreselijke dingen gebeurden. Aan de hand van herinneringen en dagboekverslagen van hun ouders, maar ook van nooit eerder vertoonde beelden uit Japanse propagandafilms keren de mannen terug naar hun jeugd, naar de Japanse bezetting, de bevrijding door de atoombom en de daarop volgende Indonesische vrijheidsstrijd.

In 2024 maakte regisseur Pieter van Huystee Als ik mijn ogen sluit, een persoonlijke documentaire waarin hij vertelt hoe het vrouwen in Nederlands-Indië verging tijdens de Japanse bezetting. Dat ook het verhaal van de mannen verteld moest worden, leek hem onontkoombaar. Dat heeft hij nu gedaan.