No Bears

De Iraanse regisseur Jafar Panahi maakt er geheim van waar zijn sympathie ligt. Zelf van eenvoudige komaf, zijn vader was huisschilder, portretteert hij mensen in maatschappelijk ondergeschikte posities: de armen, vrouwen, kinderen. Hij doet dat op poëtische, realistische wijze, wat hem talloze prestigieuze filmprijzen heeft opgeleverd. De Iraanse overheid is echter niet van zijn films gediend; de censuur verbiedt de vertoning, justitie zit achter hem aan. In juli 2022 werd hij, kort na de voltooiing van het heimelijk gemaakte No Bears, opgepakt om de gevangenisstraf uit te zitten die hem in 2010 was opgelegd. Na zeven maanden werd hij op borgtocht weer vrijgelaten.

De regisseur Panahi, gespeeld door Panahi zelf, werkt aan een film in een dorpje aan de Turkse grens. Hij komt in de problemen als de dorpsraad hem vraagt de foto te laten zien van een stelletje dat een verboden relatie zou hebben. Panahi zegt zo’n foto niet gemaakt te hebben, maar men gelooft hem niet. Ondertussen zien we twee liefdesverhalen waarin de geliefden worden tegengewerkt door bijgeloof en de mechanismes van de macht.